Entropia – czyli dlaczego pisanie jest takie trudne

Patrząc na gotową książkę łatwo odnieść wrażenie, że wszystko powstało szybko i naturalnie.

Prawda wygląda zupełnie inaczej.

Pisanie „Entropii” to setki godzin pracy.

Dziesiątki poprawek.

Usuwanie całych rozdziałów.

Przepisywanie scen, które wydawały się świetne, dopóki nie przeczytałem ich po raz kolejny.

Czasami jedna strona powstaje w godzinę.

Czasami nad jednym akapitem potrafię siedzieć kilka dni.

Najtrudniejsze nie jest nawet samo pisanie.

Najtrudniejsze jest utrzymanie spójności.

Pilnowanie bohaterów.

Pilnowanie historii.

Pilnowanie logiki świata, który rozrasta się z każdym kolejnym rozdziałem.

Bywają momenty zwątpienia.

Bywają chwile, kiedy mam ochotę zamknąć plik i nie wracać do niego przez miesiąc.

Ale później pojawia się nowy pomysł.

Nowa scena.

Nowa rozmowa bohaterów.

I nagle wszystko wraca na swoje miejsce.

Pisanie jest dziwnym zajęciem.

Jednocześnie wyczerpuje i daje energię.

Męczy i zachwyca.

Frustruje i uzależnia.

„Entropia” przeszła już wiele wersji. Każda kolejna była lepsza od poprzedniej. I jestem pewien, że jeszcze wiele poprawek przede mną.

Ale właśnie to jest najpiękniejsze w procesie twórczym.

Nie chodzi o perfekcję.

Chodzi o drogę.

O budowanie czegoś, czego wcześniej nie było.

I o ten moment, kiedy po miesiącach pracy patrzysz na gotowy rozdział i myślisz:

„Tak. Właśnie o to mi chodziło.”